Gepost op

Bezoek aan Arboretum: Als deze bomen konden praten….

Zei hoofd tuindienst Albert Zweers, toen hij ons op een zonnige zaterdagochtend in oktober rondleidde door zijn arboretum. De botanische tuin die ooit bij de Landbouw universiteit van Wageningen hoorde. Sommige bomen stonden er al vanaf 1896, het jaar dat de landbouwschool haar deuren opende. Die bomen hebben heel wat groepjes mensen zien komen en gaan. Zoals vandaag een groepje imkers, gemiddelde leeftijd 65 jaar, belangstellend, vriendelijk, netjes binnen de paden. De imkers kenden Linneaus, de grondlegger van botanische tuinen, maar ook Leonard Springer die hield van rondingen en lussen in de paden. De bomen zouden vanavond nog even na kletsen met elkaar en gniffelen om de stoere praat van tuinman Marinus van de Weerd. Hij wist altijd wel indruk te maken bij de bezoekers, als hij ze liet raden hoeveel grasranden er geknipt moesten worden. ( 3,5 kilometer! Strak gekant!) En daarna nog even fijntjes noemen dat er ook nog 900 meter buxus haag gesnoeid moest worden. De bomen kenden de route van de tuinmannen wel, eerst over de Wageningse Berg, 20 meter hoog en een prachtig uitzicht over de uitwaarden en de Rijn. Dan naar de foei lelijke appartementen die een projectontwikkelaar van het terrein had afgesnoept. Ondertussen reageerden de groep imkers op de beelden die ze onderweg tegen kwamen, vaak organische vormen, waarin delen van het menselijk lichaam te ontdekken waren.

2015-06-25-09_13_23-300x225 Dan de weg over naar ‘de Dreijen’, langs een enorme steen Camera Obscura, hol van binnen, gevuld met water, een fotogeniek object. De tuinmannen leidden de groep langs de rotstuin met waterpartij. Lieten ze speuren naar salamanders, waarvoor het net iets te fris was vandaag. Er kon natuurlijk nog even geknuffeld worden met de bomen, het werd uiteindelijk een groepsknuffel vanwege de enorme doorsnee van de boom. Overigens staan bij alle planten en bomen de namen genoemd. Dan door naar het pinetum, het sinds 2 jaar geheel vernieuwd en aangeplante naaldbomen gedeelte. De boom overleeft de planter, vertelden de tuinmannen, ze schetsten de situatie over 30 jaar, waarbij alle lage naaldbomen naar verwachting zouden zijn overgroeid door de woudreuzen. Veel mensen herkenden hier de Gingko, een naaldboom die loofblad lijkt te hebben.

Wat de bomen niet kunnen weten, is wat er in de gebouwen besproken werd. Op het arboretum zijn nog veel oude lesgebouwen te vinden. Eén ervan, ‘Het schip van Blaauw’ , mochten we bezoeken. Het is een voormalig laboratorium voor plantenfysiologisch onderzoek. Een rijksmonument, waarover medewerker (maar ook oud student) Hans Dijksta met veel liefde sprak. De stijl van het gebouw is onmiskenbaar afkomstig uit de Amsterdamse School, de entree met ijzersmeedwerk in de vorm van bomen en glas in lood ramen met tulpvorm. Zwart witte tegelvloeren, waarvan onze gids in vervoering kon raken; aan de voegen kon men de geschiedenis van het gebouw lezen. Onze rondleiding begon in een college zaal, waar we ons verbaasden over de elektrische bedrading, die in brede banen over de muur liepen. 070426WH20Schip-v-BlaauwOorspronkelijk had het gebouw een aangebouwde kas en waren er aan de zuidzijde ook veel bovenramen te vinden. Bij zonnig weer was het er bloedheet. In 2004 is het gebouw in zijn oude glorie hersteld en heeft men geprobeerd de originele kleuren en functies terug te laten komen. In het gebouw waren verschillende warme en koude kassen, waarin dag en nacht onderzoek gedaan werd. De hoogleraar woonde in hetzelfde gebouw en had op alle verdiepingen rechtstreeks toegang tot de kassen en laboratoria. Het verhaal ging, dat deze hoogleraar een hoge arbeidsmoraal had en te pas en te onpas binnen kon vallen om te zien of er wel gewerkt werd. Sinterklaas bracht om deze reden ooit een paar klompen voor hem mee, zodat zijn medewerkers hem aan konden horen komen. Het onderzoek richtte zich vooral op bloembollen, in de kelder troffen we in oude kweekbakken nog stolpflessen met bollen op sterk water. Hans sprak met liefde over het gebouw, vertelde dat de anekdotes over de stapeltjesman, de verdwenen deuren in de oorlog, de grillen van de hoogleraren en de streken van de studenten nog steeds aangevuld werden met nieuwe verhalen van bezoekers er ooit hadden gestudeerd of gewerkt.

106201892Andere gebouwen die we tegenkwamen, waren natuurlijk ‘onze’ bijenstal, een pracht stal, robuust en stevig, meteen naast de ingang van Het Depot. Dit nieuwe gebouw herbergt de beeldengalerij, een restaurant en een museumwinkel. Het oogt licht en fris, we zagen enkele fraaie beeldhouw werken over het menselijk lichaam. Komende tijd is er een thema tentoonstelling ‘Het torsen van de wereld’, ook robuust en stevig! Ons programma bleek te ambitieus, je kunt rustig een dag uittrekken voor een bezoekje aan het (gratis!!) arboretum. Ik kom zeker terug, het leent zich prima voor een saaie grijze dag komende periode. Van harte aanbevolen, of anders, kom voor de bomen, dan hebben ze nog eens wat om over te praten…

Edith Peters
Voor info: www.hetdepot.nl